Κείμενα

Πάνω πλατεία, πεδίο πολιτικοποίησης και σύγκρουσης

Η πάνω πλατεία της Αγίας Παρασκευής (πλατεία Αγ. Ιωάννου) πρόκειται για μια αντανάκλαση της ελληνικής καπιταλιστικής πραγματικότητας. Η σύγκρουση που πραγματοποιείται εκεί αυτές τις μέρες έχει προϊστορία, δεν εκδηλώθηκε ως νέο σύμπτωμα της περιόδου, μάλλον πρόκειται για την όξυνση μιας χρόνιας κοινωνικής πάθησης, μια όξυνση που έχει εκδηλωθεί σε πολλές πτυχές της κοινωνίας με αφορμή την πανδημία-καταλύτη της σύγχρονης καπιταλιστικής κρίσης.

Από την μια είναι οι θαμώνες της νυκτερινής διασκέδασης που μετά από καραντίνα διεκδικούν αυτό που για τόσο καιρό τους στερήθηκε: την κοινωνικοποίηση – από την άλλη είναι οι μπάτσοι, το εκτελεστικό όργανο του κράτους που με πρόσχημα τον ιό, σπεύδει να καταστείλει την συνάθροιση των «ανεγκέφαλων».

Το παραπάνω φαινόμενο μοιάζει περισσότερο με αυτό της πατρικής μέριμνας. Από τη μία το κράτος (πατέρας-νομοθέτης) από την άλλη η κοινωνία (παιδί-υποτελές). Κάπου στη μέση, μεταξύ κράτους και νομοταγών πολιτών, βρίσκονται οι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής που διεκδικούν το δημόσιο χώρο ως πεδίο αυτοοργάνωσης, πολιτικής ζύμωσης και δράσης καλώντας τον κόσμο να συμμετάσχει σε συλλογικές διαδικασίες· αρνούμενοι τα κυρίαρχα πρότυπα και τις ιδεολογίες, ασκούνε κριτική στο καπιταλιστικό υπάρχον με σκοπό την χειραφετητική αλλαγή. Υπερασπίζονται την γειτονιά τους βάζοντας τα σώματά τους εμπόδιο στη κρατική καταστολή, μπροστά στο μέσο επίτευξης των γνωστών σχεδίων περί εμπορευματοποίησης της πλατείας. Αρνούνται την κοινή αντίληψη ότι: σε αυτό το στάδιο, η καπιταλιστική οικονομική ανάπτυξη συμβάλει στην πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν που βρέθηκαν χτες το βράδυ (6/5/20) στην πάνω πλατεία της Αγίας Παρασκευής (video), φωνάζοντας συνθήματα μαζικά και πετώντας τρικάκια καλούσαν τον κόσμο να αγωνιστεί μαζί τους σε μια κοινή διεκδίκηση επί του παρόντος: έξω οι μπάτσοι, η πλατεία μας ανήκει!

Επιστρέφοντας στο πρακτικό του ζητήματος και αντιμετωπίζοντας την κατάσταση ως ένα επιλύσιμο πρόβλημα, καθίσταται κρίσιμη η μαζικότητα. Η πλατεία χρειάζεται κόσμο ώστε να εγκαθιδρυθεί το πολιτικό της πρόσημο. Την κύρια ευθήνη για το κάλεσμα και την προτροπή του κόσμου να συμμετάσχει σε αυτό τον κύκλο διεκδίκησης που ξεκίνησε στις 4/5/20, έχουν οι συλλογικότητες της ίδιας της γειτονιάς (Αγίας Παρασκευής, Χαλανδρίου αλλά και γενικότερα των βορείων προαστίων). Την ευθύνη για το πρώτο βήμα, την πρώτη δυνατή απάντηση σε αυτή την επίθεση του κράτους στους δημόσιους χώρους, την έχουν αυτοί που δεν δέχονται τη κρατική παρέμβαση, δεν δέχονται ούτε ίχνος αστυνομικής ενδυμασίας να περιφέρεται σε καμία πλατεία, πόσο μάλλον τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Η απάντηση θα πρέπει να είναι ισχυρή και πολεμική γιατί αυτό είναι μόνο η αρχή.

Στην μετα-κορωνοναϊκή εποχή όπου τα σκληρά μέτρα καταστολής (απαγόρευση κυκλοφορίας) αρχίζουν να αίρονται, οι επεμβάσεις της αστυνομίας θα είναι αναγκαίες για την επιβολή του νόμου και της τάξης. Η επίθεση που η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει ήδη ξεκινήσει έρχεται πιο ενισχυμένη, πιο «δικαιολογημένη» μπροστά στον τρόμο του «αόρατου εχθρού», του ιού. Εδώ θα πρέπει να δείξουμε τα αντανακλαστικά μας με μια γερή απάντηση που θα σηματοδοτήσει την έναρξη των συγκρούσεων που η ιστορία μας καλεί να δώσουμε. Την χρονική περίοδο αυτή η κοινωνία θα κληθεί να απαντήσει σε ένα σύνολο αλλεπάλληλων απαγορεύσεων τόσο μαζικών συναθροίσεων, όπως στην Αγία Παρασκευή, όσο και διαδηλώσεων που θα κρίνονται παράνομες, όπως αυτή της Πρωτομαγιάς, ενώ ταυτόχρονα θα εκδηλώνονται οι οικονομικές συνέπειες της πανδημίας. Είναι προφανές πως μια σειρά νέων αγώνων είναι προ των πυλών, όχι μόνο στο επίπεδο της γειτονιάς αλλά και γενικότερα εντός της ελληνικής επικράτειας. Η περίπτωση της Αγίας Παρασκευής είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας γενικότερης κατάστασης· μιας που θα αφορά την κοινωνία ως σύνολο.

Σε αυτή τη φάση του αγώνα «ο κόσμος» μπορεί να προέρχεται από ένα ευρύ φάσμα, αφορμή για την πολιτικοποίηση μιας μεγάλης μερίδας της λαϊκής μάζας. Ας μη ξεχνάμε όμως πως, ως αντίδραση στη καταστολή, πέρα από τον αντιφασισμό, καραδοκεί και ο κίνδυνος του εκφασισμού. Εδώ, τα ελλιπή ερεθίσματα, η κακή επικοινωνία και ο οπορτουνισμός μπορούν να σταθούν εμπόδιο στην μαζική οργάνωση αφήνοντας ανοικτό τον δρόμο προς την καλλιέργεια της ελληνο-ορθόδοξης, αντι-κρατικής και αντι-μπατσικής κουλτούρας (βλέπε τα γεγονότα του ’11 ή τα γεγονότα στη Χίο στα τέλη Φλεβάρη του ‘20). Η έκπτωση της ελληνικής κοινωνίας σε αυτή ενός οξυμένου νεοφιλελευθερισμού που χρησιμοποιεί εντόνως τα εργαλεία του εθνικισμού και του ρατσισμού είναι σήμερα πραγματικότητα (βλέπε τη στήριξη από μέρους της Ν.Δ. των συλλαλητηρίων ενάντια της συμφωνίας των Πρεσπών και την ενθαρρυντική απάθεια μπροστά στις δολοφονικές ομάδες εθνοφυλακής που φρουρούσαν τα σύνορα λίγο πριν το ξέσπασμα της πανδημίας) όπως είναι πραγματικότητα και η περίπτωση της πάνω πλατείας ως η αρχή μιας σειράς επιχειρήσεων καταστολής.

Το παράδειγμα της πάνω πλατείας Αγίας Παρασκευής ας σταθεί αφορμή για σκέψη και κυρίως δράση με παρασκήνιο την κρίση που ζούμε και τις συγκρούσεις που έρχονται. Στην περίπτωση αυτή έχουμε ένα φαινόμενο καταστολής που στη προ-κορονοναϊκή εποχή δεν θα δικαιολογούταν από κανέναν, ανεξαρτήτως ηλικίας και πολιτικού πρόσημου. Με τον ερχομό της πανδημίας όμως, αυτή η καταστολή όχι απλώς είναι ανεκτή και δικαιολογημένη από τους κατοίκους, αλλά οδεύει και προς την νομιμοποίησή της – κάτι που καλούμαστε να αποτρέψουμε και μάλιστα άμεσα.

Σύντροφοι-Συντρόφισσες Χαλανδρίου/Αγίας Παρασκευής